Hätt
sich als kleine Jung jefrooch, wat wohl passiert,
dann, wenn de Handlung stopp, als ob se wer enfriert,
un ob sing Conic-Helde wigg vüür’m Happy-End
och wirklich waade besse nähxte Woch jespannt zem Büdche rennt,
sing Grosche hinläät “Tarzan” säht un dann opwach em Djungel,
trotz Rotznaas als Mann, wo Joode mit wieße Hööt, Schläächte en schwazz,
weil e’t andersrömm noch nit versteht, eez op der Liehm jonn un spääder
besieje,
doch eh dat endlich passiert steht do:
Fortsetzung folgt,
ejal wie schnell singe Puls och schläät,
für dä kleine Sparjeltarzan ess ein Woch Showdown en Ewigkeit.
Bess nähxte Woch,
ejal wie schnell singe Puls och schläät,
immer dann, wenn et spannend weed: “Fortsetzung folgt”.
Die sibbe Meere - samt Pirate - fess em Griff,
quer durch all Kontinente, em Jeep, em Wüstenscheff,
met Zeppeline un em U-Boot, wenn’t sinn moht,
sojar met Kavall’rie, wenn widder ‘ns irjendene Fießling Jane bedroht.
Tarzan un er kannte sämtliche Tricks,
durch dausend Heffjer nur Siejer - sons nix.
Doch he om Arbeitcamp, he op dämm Flur,
op dämm’e Woch für Woch steht,
bestellt un nit affjeholt, kennt’e jed Woot schon,
dat dä dodrinn ihm jlich säät:
Bess nähxte Woch,
ejal, wie schnell singe Puls och schläät,
wie unerträglich die Spannung weed,
ein Woch Showdown’s en Ewigkeit.
Fortsetzung folgt,
ejal, wie schnell singe Puls och schläät,
ejal, wie lang’e em Rään römmsteht: “Bess nähxte Woch”!
Fortsetzung folgt.
|
|
|